Ik werkte jarenlang in de logistiek. Goed betaald, stabiel, veilig. En ik was mezelf een partij bored out. Op een gegeven moment stelde ik mezelf de vraag: wat wil ik echt? Die vraag was eng, want keuzes maken betekent ook iets loslaten. Sportmasseur, personal trainer, en daarna coaching en training.

Op mijn 41ste ontdekte ik dat ik ADHD heb. Dat verklaarde veel, maar de richting stond al vast: bewegen vanuit jezelf, in plaats van op wilskracht. Wat ik ook leerde: bepaalde vaardigheden had ik zelf nooit goed ontwikkeld. Ik wist een tijd lang niet meer wie ik was, misschien wist ik het nooit helemaal zeker. Negatieve emoties kwamen, en ik had geen manier geleerd om daar iets mee te doen. Dat is precies waar ik nu energie van krijg: mensen helpen die vaardigheid alsnog te ontwikkelen. Niet om jezelf te veranderen, maar om dicht bij jezelf te blijven terwijl je verder komt.

Veel van de mensen met wie ik werk herkennen dat gevoel: een brein dat nooit stilstaat, een hoge lat, en gevoeligheid voor kritiek, ook als ze zelf nooit getest zijn.

Gedrag, brein en hart staan niet los van elkaar. Je komt pas verder als je jezelf begrijpt op de lagen die er echt toe doen, niet alleen op gedragsniveau.